Op deze bladzijde kan je het project volgen, jaar per jaar, sinds het begin.

De foto's worden per jaar chronologisch gebundeld in een diavoorstelling.
Klik op de foto bij het jaartal om een diavoorstelling te bekijken.

2012

Dit jaar werden in de zomervakantie heel wat herstellingswerken uitgevoerd.
De buitenmuur van de school (achterkant van de klaslokalen) werd met mortel bezet als bescherming tegen de regen. Ook de gaanderij voor de klassen werd volledig gerenoveerd.

En eindelijk werd de school aangesloten op het water- en elektriciteitsnet van de stad Kolwezi. De inspanningen om een waterput te boren kunnen nu voorlopig op een laag pitje worden gezet, kwestie van eens te zien wat de beschikbaarheid van water en elektriciteit echt is. Water en stroom vallen in de praktijk soms wel eens uit.

Dit is weer een keerpunt in het bestaan van de school, omdat nu ook het volwassenenonderwijs kan worden opgestart.

 

2009

( 16 foto's)

De bouw

Gezien de sterk gestegen kosten voor de bouw, het oplopend budget voor de lonen van een steeds groter aantal leerkrachten en de slechte economische vooruitzichten voor 2009 (en misschien minder inkomsten) werd eind 2008 besloten om in 2009 geen klas meer bij te bouwen, maar te wachten tot we er zeker van kunnen zijn dat het nodige budget voorhanden is. De funderingen zijn wel al klaar.

In september 2009 startten 178 meisjes in de École Primaire Karibu, verspreid over zes leerjaren.
Het initiële doel werd met trots bereikt: minstens zes klassen bouwen voor de zes jaren van een volledige lagere school.

Omdat we twee eerste leerjaren hebben, hebben we eigenlijk 7 klaslokalen nodig. Het eerste klasje dat sinds enkele jaren door de directeur en de leerkrachten werd ingenomen, werd terug als leslokaal ingericht. De directeur werd verwezen naar een klein lokaal dat werd gebruikt voor de opslag van schoolmateriaal. Daar worden nu dringend de nodige aanpassingswerken aan uitgevoerd.

Uiteraard blijft het de bedoeling een zevende klas bij te bouwen, zodanig dat directeur en onderwijzend personeel terug hun eigen lokaal krijgen.

Het personeel

Sinds september 2009 staan 11 mensen vast op de loonlijst van Masomo: coördinator Costa Sapalo, directeur Adrien Mbavu, 7 leraars en leraressen, een conciërge en een poetsvrouw.

De lonen werden door ons in 2008 verhoogd. Doordat bepaalde activiteiten in de streek weer op gang kwamen, gingen weer meer mensen aan het werk. Maar door de schaarste aan woningen, ging de huurprijs sterk de hoogte in. Ook prijzen voor basisbehoeften zoals voeding en gezondheid zijn, net als bij ons in Europa, sterk de hoogte in gegaan.

Verder wou het Katangese provinciale bestuur dat er komaf werd gemaakt met "hongerlonen" in de industrie. Een arbeider zou minstens 100 US$ moeten verdienen. Ook onze leerkrachten vroegen de lonen aan te passen aan de levensduurte, een oproep die wij uiteraard niet naast ons neer konden leggen.
Ter info: een leerkracht die door de Kongolese overheid wordt betaald ontvangt nog steeds 25 US$ per maand, hoewel er al maanden onderhandelingen aan de gang zijn met de centrale overheid voor meer loon. Alleen, … waar moet de Kongolese overheid dat geld vandaan halen voor het onderwijs? Ze beloven de onderwijzers een hoger loon, maar ze kunnen ze in de praktijk toch niet uitbetalen. Het blijft een loonsverhoging op papier. Zo niet bij ons dus.

Het maandelijks budget van vzw Masomo voor de uitbetaling van de lonen bedraagt 1.300 US$.
Door de zwakke koers van de Dollar ten opzichte van de Euro, komt dit neer op zo’n 900 € per maand. Maar gezien we afhankelijk zijn van de dollarkoers kan het budget voor de lonen sterk schommelen, iets waarop we helemaal geen vat hebben.

Ondertussen is de economie in Kolwezi sterk vertraagd en zijn heel wat mensen zonder baan gevallen. De levensduurte is er de laatste maanden zeker nog niet teruggelopen. En dan nog zou het ethisch onverantwoord zijn om over een loonsverlaging te gaan spreken met onze leerkrachten.

De nutsvoorzieningen

Doordat de nieuwe wijk aan de rand van de stad, waar de school gelegen is, stilaan bewoners aantrekt, is de kans reëel dat er elektriciteit zal worden aangelegd binnen afzienbare tijd. Ook de waterleidingen komen al aardig in de buurt van onze school. Het actiepunt voor 2008-2009 was de aansluiting van onze school op de beide nutsvoorzieningen.

Zowel voor elektriciteit als voor water werd een dossier opgesteld en een aansluitingsaanvraag ingediend. Het dossier is lopende, maar er zit weinig schot in de zaak, doordat de nodige materialen bij beide nutsbedrijven ontbreken – en door de huidige economische terugval zal dit waarschijnlijk niet snel veranderen. Toch blijven we hopen op schot in de zaak tijdens het huidige schooljaar 2009-2010.

Zelfs na een aansluiting op zowel elektriciteits- als waterleidingsnet is een continue levering niet zeker. Hele delen van de stad (en het land) zit meer zonder dan met water en elektriciteit. Vandaar dat we ervan dromen om ooit in onze eigen stroom te kunnen voorzien door middel van zonnepanelen en ons eigen water te kunnen voorzien met een waterput.

We hebben wel al eens een waterput laten graven (met de hand) op ons schoolterrein, maar de werken zijn stilgelegd. We zijn op een ondoordringbare laag gestoten op een diepte waarop nog geen water te vinden was. Doordat Kolwezi een mijnstad is waar vooral aan open mijnbouw gedaan wordt en er rond die mijnputten continu gepompt wordt om te verhinderen dat de mijnen vollopen met water, ligt het grondwaterpeil er zeer diep. Op enkele plaatsen hebben wij weet van putboringen en daar boorde men tot zo’n 100 meter diep voordat voldoende water kon worden gevonden.  Dergelijke boringen kunnen slechts worden uitgevoerd door gespecialiseerde bedrijven, die moeilijk te vinden zijn en die heel duur zijn. Een kostprijs van 150 US$ per meter boren worden genoemd.

Eenmaal wij onze school op het elektriciteitsnet zullen kunnen aansluiten, zal de school ’s avonds gebruikt kunnen worden voor lessen aan jonge moeders die de kans niet gekregen hebben om school te lopen. Er wordt gedacht aan basisonderwijs voor hen (lezen, schrijven, rekenen, …) maar ook aan een leergang ‘snit en naad’ om hen een beroepsopleiding te geven die hen in staat stelt een inkomen te verwerven. We hebben de voorbije jaren reeds een 30-tal (elektrische en niet-elektrische) naaimachines opgestuurd. Ondertussen werden de machines gebruikt om de uniformen voor de meisjes te naaien (de Kongolese schoolgaande jeugd dient in de steden een uniform te dragen).

------

Conclusie: 2009 was een jaar waarin we er in geslaagd zijn de werking van de school rustig verder te zetten. 7 klassen met een kleine 180 leerlingen, waarvan de eersten binnen enkele maanden de school zullen verlaten. Met een erkend diploma op zak zodat ze hun studies verder kunnen zetten in andere scholen.

De ouders hebben ons de vraag gesteld of we nu geen middelbaar onderwijs kunnen starten zodat hun dochters bij ons hun studies kunnen verderzetten. Dit is echter geen optie voor ons. Budgetair is dit niet haalbaar. En moest geld geen probleem vormen voor ons, dan zetten we nog liever een aantal bijkomende klassen lager onderwijs op ons terrein, zodat meer meisjes in de lagere school terecht kunnen en op zijn minst een basisopleiding kunnen volgen.

 

 2008

(111 foto's)

Hoewel we in 2007-2008 een heropleving van de mijnactiviteiten in Kolwezi zagen (vooral door een grote vraag uit China), verbeterde de situatie van de economisch zwakke bevolking niet. Slechts enkelen konden profiteren van de toegenomen activiteit in de mijnen.

Deze toegenomen activiteit leidde tot de komst van heel wat investeerders met in hun kielzog een hele hoop (vooral buitenlandse) werknemers. Voor al die mensen moest echter huisvesting gevonden worden. De huurprijzen stegen sterk en Kolwezi werd op slag één grote bouwwerf. Resultaat was een nijpend gebrek aan bouwmaterialen waardoor de prijzen ervan enorm de hoogte in gingen. De bouw van een klas kostte nu ineens een pak meer. Begin 2008 zaten we er financieel redelijk goed voor en er werd besloten onmiddellijk 2 klassen te bouwen in de plaats van één. Er moesten ook nieuwe sanitaire voorzieningen komen, want de 2 aanwezige toiletten waren niet meer voldoende voor de groeiende groep meisjes.

Er werd besloten om terug 2 eerste leerjaren in te richten, om de eerste klas niet te groot te maken. De eerste klas telt best maar een 20-tal leerlingen om de meisjes goed te kunnen volgen. Maar gezien sommige leerlingen in het eerste leerjaar eigenlijk nog niet schoolrijp zijn (ze zijn niet naar een kleuterklas geweest), is er een deel dat niet onmiddellijk kan over gaan naar het tweede jaar. Om in het tweede leerjaar toch een klas te hebben met een aanvaardbaar aantal leerlingen, startten we met twee klassen in het eerste leerjaar. In september 2008 waren het sanitair blok, de nieuwe conciërgewoning en de 6 klassen klaar voor gebruik (naast het eerste, kleinere klasje waar de directeur zijn intrek had genomen). Uiteindelijk zaten er in september 2008 zo’n 150 meisjes in onze school.

Eind 2008 sloeg de wereldwijde financiële crisis toe. De verkoop van de metalen uit de mijnen van Kolwezi viel stil door de dalende vraag naar grondstoffen. De jonge bedrijven gingen massaal over tot het ontslag van hun werknemers. In sommige bedrijven werd 90% van de werknemers van de ene op de andere dag aan de deur gezet, zonder enig sociaal vangnet om hen te beschermen.

Ook eind 2008 was er bij de gewone mensen nog altijd geen geld om eten te kopen, geen geld om kleren te kopen, geen geld voor gezondheidszorg en geen geld om hun kinderen naar school te sturen. Er is sinds 2002 geen vooruitgang te bemerken. En gezien de internationale crisis zou daar in 2009 wel geen ommekeer komen.

  

2007

augustus 2007
De nieuwe klassen zijn klaar en het nieuwe schooljaar wordt voorbereid.

16 april 2007
Sfeerbeelden van de school.

15 april 2007
Er is materiaal uit België toegekomen.

13 april 2007
Om de school verder te kunnen uitbouwen, worden er voor ons bakstenen gemaakt.

10 november 2006
De eerste foto's van de derde leerkracht die ons lerarenteam versterkt.

17 oktober 2006
De bouw van de vierde en de vijfde klas schiet op.

22 september 2006
Het nieuwe schooljaar is begonnen. De bouw van de volgende 3 klassen werd aangevat.

4 september 2006
De derde klas is klaar voor het nieuwe schooljaar.

1 juli 2006
Uitreiking van de rapporten.

begin mei 2006
Jan Alpaerts uit Koningshooikt bezoekt na 30 jaar opnieuw Kolwezi. Hij bezoekt onze school en stuurt ons volgende foto's door.

eind maart 2006
De bouw van de derde klas gaat verder en ook voor de leerlingen gaat het jaar door. Zowel in klas als op de speelplaats tijdens de turnles.

2 februari 2006
We kregen eindelijk foto's van de leerlingen in uniform. Het ziet er precies allemaal veel officiëler uit.

14 oktober 2005
De foto's van de bouw van de tweede klas en de leerlingen van dit jaar.
 


 

23 september 2005
De bakstenen voor de derde klas worden gebakken


 

11 juli 2005 
We ontvingen vandaag enkel foto's van de rapport uitreiking eind juni.


 

4 mei 2005 
De bouw van de tweede klas schiet goed op.


 

september 2004
Om de opening van de school bij te kunnen wonen, is Betty op reis vertrokken.
Tegelijkertijd worden de laatste voorbereidingen getroffen.


 

augustus 2004
Hier enkele foto's van meisjes die binnenkort naar het eerste leerjaar zullen gaan in de École Primaire Karibu.


 

9 augustus 2004
Er wordt een vergadering belegd voor de ouders, met de nieuwe leerkrachten.


 

18 juli 2004
Het terrein wordt opgekuist, de speelplaats krijgt vorm.


 

19 en 20 mei 2004
De ramen en deuren worden geplaatst en het dak wordt gelegd.


 

9 mei 2004
De vloer werd gelegd.


 

7 maart 2004
De bouw van de tweede klas is ook al gestart.


 

18 februari 2004
Het metselwerk van de eerste klas is klaar.


 

december 2003
Er wordt gestart met de bouw van de school.